Kelkaj poemoj de Biĵán Ĝálali

De la fino de l’mondo
Mi iris
Kun la nova parolo
De la komenco de l’ mondo

Mi timas
De la fino de l’poemo
Kiam
Mia mano skribas
La unuan vorton

Spegule
Mi rigardas
Kaj rediras
La bildon de l’mondo
Por mondo

Mi ne havas sekreton
Mi nur rediras
La sekreton de l’blankan
paperon

Poemo
Sen fine komencas
Poemo
Estas unu de miaj branĉoj

La mondo
Je komenco ĝis fino
Estas malgaja poemo
La mondo estas kiel respondo
Al demand, kiun
Ni neniam scias

La nudan korpon de arbaro
Kovras neĝo
Kiel malvarma vesto

Mia respondo al mondo
Al ĝojo, al malĝojo
Al homoj
Al ĉiu kaj ĉio
Estas poemo

Lampo estas la poemo
Por mi
kaj per tiu
Mi rigardas
Mallumon

Sojlo
Estas nia amiko
Ĉar ĝi estas kun ni
Je komenco
Ĝis fino
Tagon
mi edzinas,
Nokton
mi amatinas.

Poemo falas
Kiel aerolito
Kaj ĉiuj fenestroj de fatalo
Kune kuntremas

De Biĵán Ĝálali
Tradukis Álireza Doŭlátŝahi aperinta en la revuo “Irana Esperantisto” numero 2 Vintro 2003

Respondi

Retpoŝtadreso ne estos publikigita. Devigaj kampoj estas markitaj *