<\/p>\n
Ho, vi homoj kiuj sidas \u0109e la marbordo, feli\u0109a kaj ridanta,
\niu mortas en la akvo,
\niu estas konstante luktanta
\nsur \u0109i tiu kolera, pika, malhela maro kiun vi konas.
\nKiam vi estas ebria
\npripensante superforti malamikon,
\nkiam vi pensas vane
\nke vi helpas malfortan personon
\npor krei plian forton,
\nkiam vi fermas zonon \u0109irka\u016d via talio, kiam …,
\nkiam mi atentigu vin?
\nke iu en la akvo predas la vivon vane?
\nHo, vi homoj, kiuj estas sidantaj agrable \u0109e la marbordo,
\npanoj sur viaj tablotukoj, vestoj sur viaj korpoj,
\niu estas vokanta vin de la akvo.
\nLi batas la grandan ondon per sia laca mano,
\nlia bu\u015do malferme avidas spiron, okuloj plenas lar\u011de kun
\ntimego,
\nli vidis viajn ombrojn de malproksime,
\nenglutis akvon en malluma profunda bluo,
\nkaj \u0109iu-momente lia senpacienco kreskas.
\nLi eligas de la maro
\nfoje la piedon, foje la kapon…
\nHo,vi homoj ,
\nli ankora\u016d de malproksime rigardas tiun-\u0109i maljunan mondon,
\nli kriegas kaj esperas helpon.
\nHo homoj, kiuj estas trankvile rigardanta de la marbordo,
\nla ondo frapegadas al la silenta marbordo,
\ndisvasti\u011das simile al ebriulo falinte sur sia lito senscia,
\nretiri\u011das kun mu\u011dado, kaj \u0109i tiu voko venas de malproksime
\ndenove:
\nHo homoj …
\nKaj la sono de la vento pli kortu\u015da \u0109iu-momente,
\nkaj lia vo\u0109o pli malforta en la sono de la vento;
\nde l\u2019 maroj apud kaj for
\ndenove \u0109i tiu voko estas a\u016ddebla:
\nHo homoj tie …<\/p>\n