Rakonto 23<\/p>\n
Iam mi konis komerciston, kiu havis cent-kvindek kamelojn por transporti varojn, kaj kvardek sklavojn kaj servistojn. Iunokte, en la insulo Ki\u015d+<\/a><\/strong>, li alvokis min en sian \u0109ambron. Dum la tuta nokto li estis maltrankvila kaj \u0109iam parolis vantajn parolojn : “Tia varejo en Turkestan, kaj tia varo en Hindostan, kaj tia papero estas la a\u0109etkontrakto pri tia terpeco, kaj jen garantia\u0135o pro tia valoro”. Iufoje li diris : “Mi intencas veturi al Iskenderie\u2019n+<\/strong><\/a>, \u0109ar estas milda \u011dia aero” – kaj iufoje : “Ne ! \u0109ar estas ondplena Okcidenta Maro”. Ree li diris : “Ho, S\u00e1di ! alia voja\u011do okazos, kaj, se mi plenumos \u011din, mi travivos la reston de mia vivo, sidante en mia anguleto, kaj tute forlasos komercajn aferojn”. Mi demandis : “Kien estos tia voja\u011do ?” Li respondis : “Mi deziras transporti sulfuron el Persujo en \u0124inujon, – mi a\u016ddis, ke tie estas alta \u011dia prezo ; kaj el tie mi transportos \u0125inan porcelanon en Rum\u2019on+<\/strong><\/a> ; kaj or\u015dtofojn de Rum – en Hindujon ; kaj hindajn \u015dtala\u0135ojn en Halah\u2019on+ ; kaj vitra\u0135ojn kaj spegulojn de Halab – en Jemen\u2019on ; kaj jemenajn teksa\u0135ojn – en Persujon ; kaj tiam mi forlasos komercajn voja\u011dojn kaj sidos por \u0109iam en mia vendejo”.<\/p>\n Li tiom paroladis pri tiaj melankolia\u0135oj, ke fine li perdis la parolpovon. Tiam li diris : “Ho, Saadi ! vi anka\u016d diru parolon pri io, kion vi vidis kaj a\u016ddis”. Kaj mi diris :<\/p>\n