Pokalsalon de Ĝámŝido serĉis mia kor’ multjare
Kaj l’ enhavon petegadis, kiu frontis fremdulfare;
Perlon, kiu perlamoton de l’ estec’ kaj spac’ eksteras,
Mia kor’ postulis de la vojperdintoj apudmare.
Per enigmo la refmagon lastvespere mi alfrontis,
Kaj la solvon de l’ enigmo lia povo vidis klare.
Lin ridantan, gajan, kun pokal’ en mano mi observis
Dum cent specoj de vidaĵo speguligis enpokale.
Diris li l’ amiko, kiu honorkronis pendumilon,
Krimis ĉar ĉielsekretojn li malkovris malavare.
Mi: ĉi tason mondreflektan kiam donis al Saĝega?
Li: la tagn, kiam blukupolon kreis Li memstare.
Se favoro de l’ spirito sankta ree donus helpon,
Tion, kion Kristo faris, povus aliul’ egale.
Diris mi: por kio servas bukloĉen’ de l’amatino?
Ah, Hafez’, la mago diris, plendas via kor’ jam kare!
Enesperantigis William Auld
وان چه خود داشت ز بیگانه تمنا می‌کرد
گوهری کز صدف کون و مکان بیرون است
طلب از گمشدگان لب دریا می‌کرد
مشکل خویش بر پیر مغان بردم دوش
کو به تأیید نظر حل معما می‌کرد
دیدمش خرم و خندان قدح باده به دست
و اندر آن آینه صد گونه تماشا می‌کرد
گفتم این جام جهان بین به تو کی داد حکیم
گفت آن روز که این گنبد مینا می‌کرد
بی دلی در همه احوال خدا با او بود
او نمی‌دیدش و از دور خدا را می‌کرد
این همه شعبده خویش که می‌کرد این جا
سامری پیش عصا و ید بیضا می‌کرد
گفت آن یار کز او گشت سر دار بلند
جرمش این بود که اسرار هویدا می‌کرد
فیض روح القدس ار باز مدد فرماید
دیگران هم بکنند آن چه مسیحا می‌کرد
گفتمش سلسله زلف بتان از پی چیست
گفت حافظ گله‌ای از دل شیدا می‌کرد